Terapia rodzinna jest dla człowieka najważniejszym z systemów: to tutaj jednostka tworzy swoją tożsamość, swoje wartości i cele, uczy się żyć w społeczeństwie. W myśl systemowej koncepcji rodziny działania jednego jej członka decydują o działaniach innych (bądź wywierają na nie wpływ). Matka, ojciec i dziecko to najbardziej podstawowa struktura świata. Często zdarza się, że jeden z członków rodziny przejawia niepokojące innych objawy bądź destrukcyjne dla pozostałych zachowania, w rodzinie nawarstwiają się nierozwiązane konflikty, nigdy nie wyrażone uczucia dają o sobie znać w postaci rosnącego poczucia krzywdy. Wtedy pojawia się pytanie, jak mimo to być razem? Celem terapii rodzinnej jest rozpoznanie źródła trudności bądź konfliktu i mobilizowanie zasobów rodziny do rozwiązania go. Przy pomocy terapeuty rodzina nabywa umiejętność rozpoznawania i uruchamiania utraconych, w drodze wspólnego życia, lub niewłaściwie użytkowanych zasobów całej rodziny. Często terapeuta odnajduje zasoby tam, gdzie nikt z rodziny ich się nie spodziewa, np. w najmłodszym dziecku, które na pierwszy rzut oka nie wydaje się mieć nic wspólnego ze zgłaszaną trudnością; nastolatku popadającym w konflikt z prawem; córce, która opuściła już dom rodzinny. Spotkania z terapeutą mogą zacząć się od zaproszenia całej rodziny, ale często też od pracy z jednym z podsystemów- męża i żony, samych dzieci, jednego dziecka z rodzicami.